Ups
[ 2008-02-06 14:39:14 ]

Przepraszam, że taaaaaaaaaak długo nie było notki. Niedługo skończę historię Petera i Laury. Poza tym zabieram się też za coś innego bo baaaardzo dużo się ostatnio w moim życiu dzieje, więc dobrze byłoby to sobie jakoś opisać, oczywiście najpierw odpowiednio ubarwić i dodać mnóstwo rzeczy, które się nie dzieją a następnie zakończyć wszystko dobrze, w przeciwieństwie do życia ;-)

do zobaczenia
K.

Rozdział 5 cz.1
[ 2007-03-28 08:23:37 ]

- NARESZCIE!!! – Laura wybiegła przed szkołę po ostatniej maturze, rozrzucając w powietrze notatki. – No i zdałam, zdałam, zdałam! – śmiała się.
- Nie wariuj, niektórzy mają jeszcze maturę – usłyszała za sobą znajomy głos. Jej koleżanki, stojące twarzą do posiadacza owego głosu wytrzeszczyły ze zdumienia oczy; no tak, w końcu one w sporej części nie widziały go dobre cztery lata. Matko, jak ten czas leci – czy oni naprawdę znają się już pięć lat ?!
- Hmm – rzuciła Laura niedbale, odwracając się na pięcie – apropos cudzych matur, nie powinieneś być na własnej?! – udała, że się dziwi. W sumie była niesamowicie zszokowana jego wizytą pod jej szkołą, z drugiej strony mogła się tego spodziewać. Niecodzienność sytuacji podkreślał dodatkowo fakt, że poza ich konwersacją nikt nie wydał z siebie żadnego dźwięku. W międzyczasie ich kolega wyszedł ze szkoły i zapytał „A wy co tak cicho?!”, ale sam zamilkł kiedy jedna z dziewczyn wskazała palcem na Laurę i Petera. Jedyną w stu procentach rozluźnioną i zadowoloną osobą w towarzystwie był właśnie ten ostatni. Uśmiechnął się kpiąco, perfekcyjnie kopiując uśmieszek Laury i stwierdził.
- Powinienem być... byłem... napisałem i wyszedłem. W końcu ileż można?! Dobrze, że jutro mam ostatni egzamin. No, a jak ci poszło? Oczywiście zdała? – zapytał puszczając jej oko.
- Zdała, zdała – uśmiechnęła się śmiało.
- No, to trzeba oblać. Hmm, tylko znów jest problem z samochodem – stwierdził, patrząc ze śmiechem na swoje kabrio FM zaparkowane koło Jeepa Grand Cherookee Laredo.
- Nie, nie ma – stwierdziła Laura spokojnie. – Pojedziemy twoim. Agata? – odwróciła się do koleżanki. – Jedziesz potem do domu, prawda? I jesteś dziś bez samochodu, to weź odstaw mi jeepa pod blok, możesz? – zapytała. Agata, trochę mniej zamurowana, bo tylko naprędce wyjaśniono jej o co chodzi, kim jest Peter i dlaczego wszystkich pozostałych wmurowało, wzięła kluczyki i dowód rejestracyjny od Laury i pokiwała głową. – No, tylko nie porysuj! – zaśmiała się Laura. – Po kluczyki i papier przyjdę później, no chyba że chce ci się oddać mojej mamie? – zapytała
- Wrzucę ci do domu – odparła Agata, chowając wszystko do torebki.
- Fajnie, wielkie dzięki – uśmiechnęła się Laura i poszła w stronę kabrioleta, do którego wsiadła nie korzystając z drzwi, zresztą tak samo jak Peter, i 10 sekund później już ich nie było.
- Yyyy.... – pierwsza odezwała się Gośka – czy ja to widziałam, czy mi się przyśniło?


- Gdzie ty mnie znów porywasz? – zapytała Laura, wpatrując się z niesamowitą intensywnością we wsteczne lusterko auta, w którym od czasu do czasu odbijały się jego oczy. Swoje zasłoniła ciemnymi szkłami okularów przeciwsłonecznych.
- Tajemnica – uśmiechnął się, dla odmiany tajemniczo.
- Wariat – skwitowała Laura.
- Ale będziesz mnie odwiedzała w psychiatryku? – zapytał z uśmieszkiem, tym razem chytrym i jednocześnie obłąkańczym.
- Nie pajacuj! Niech cię Karo odwiedza, ja w życiu! – Laura udała wściekłą.
- Taaak? – spojrzał na nią, ignorując w sposób karygodny drogę, po której mknął dobre 120 km/h. – A jak oszaleję przez ciebie?
- To tym bardziej cię nie odwiedzę, żebyś nie oszalał jeszcze bardziej – ucięła. – Patrz na drogę, bo inaczej wylądujemy w innym szpitalu niż psychiatryczny.
- Jęczysz. Chcesz poprowadzić sama?
- Zawsze i z wielką przyjemnością, ale nie tym razem, bo dalej mi nie powiedziałeś, dokąd jedziemy.
- Jak dojedziemy to zobaczysz – znowu odwrócił się do niej, ignorując drogę po raz kolejny.
- PETER! Ta droga nie należy tylko i wyłącznie do Ciebie!
- Czy to oznacza, że jeśli mam cię gdziekolwiek zabierać, muszę wykupować całą drogę na własność? – pajacował dalej tylko zerkając przed siebie.
- Nie! Tylko patrz dokąd jedziesz! – Laura zaśmiała się nie patrząc na niego, tylko wlepiając wzrok w drogę przed nimi.
- Dobrze, kotku – stwierdził wciskając hamulec, zmieniając bieg i wrzucając lewy kierunkowskaz jednocześnie.
- Kotku, to sobie mów do swojej dziewczyny, a nie do mnie. Powiedz mi gdzie jedziemy?!
- Wczoraj ty pokazałaś mi swoje ulubione miejsce a dzisiaj ja pokażę ci moje, kotku.
- Czy ty się przypadkiem nie powinieneś uczyć do jutrzejszej matury?
- Może powinienem, ale są ciekawsze rzeczy do robienia, kotku.
- PRZESTAŃ Z TYM KOTKIEM!
- Spoko, kotku – stwierdził, puszczając do niej oko.
- Koniec. Zatrzymaj samochód. Ja wysiadam!
- Nie ma problemu. Właśnie dojechaliśmy – stwierdził parkując na polance w cieniu rozłożystego dębu.
Polanka była przepiękna. Trawa chciwie walczyła o miejsce z całą gamą kwiatów, białe konwalie rosnące potężnymi kępami oddzielone były od siebie morzem fiołków niczym egzotyczne wyspy na ciepłych karaibskich wodach. Gdzieniegdzie jak rafa koralowa przebijały wśród nich kaczeńce i żółciutkie mlecze, wśród których motyle spijały słodki nektar. Powalone przez jakąś wichurę drzewa układały się kaskadą na miękkim mchu i świeżych liściach łopianu. Wiatr był tak czysty i orzeźwiający, że smakował słonym, oceanicznym podmuchem.
To była kraina marzeń.
Peter nic nie powiedział, tylko wziął ją za rękę i pociągnął przez fiołki i konwalie w stronę lasu. Przeszli przez gąszcz jeżyn, depcząc pojedyncze grzyby i łamiąc suche gałązki. Laura prędzej poczuła że w pobliżu jest woda niż ją zauważyła. I nie myliła się. Po minucie ujrzała promienie słoneczne wesoło igrające w maleńkich falach które wiatr tworzył na tafli jeziora, do którego krystalicznie czysta woda wesołym strumyczkiem spadała wprost ze źródełka tryskającego z potężnej skały, którą właśnie minęli. Laurze odebrało mowę, jej serce zaczęło walić jak szalone. Leśne echo niosło te uderzenia daleko, daleko w świat. Poczuła jego dłoń w swojej dłoni i tak stali trzymając się za ręce i patrząc na ocean piękna dookoła nich.
- Jak znalazłeś to miejsce? – zdziwiła się szeptem Laura, bojąc się by swoim głosem nie zniszczyć magii domu natury i leśnego echa.
- Wiesz, ty jeździsz konno, a ja jeżdżę rowerem, co w twoim przypadku nie znaczy że tylko kręcisz się po ujeżdżalni a w moim nie znaczy, że tylko jadę asfaltową ulicą – odpowiedział. – Chodź, pokażę ci coś jeszcze – pociągnął ją za rękę w stronę skały, z której tryskało źródełko.
Obszedł ją dookoła, po czym wszedł w niewielki zaułek, który wydawał się tylko zagięciem skały. Tymczasem były to wrota do innego wymiaru tej leśnej magii. Przecisnąwszy się przez wąską skalną szczelinę Laura podążyła za swoim księciem do zaczarowanego skalnego pałacu. Dalszą część drogi stanowiło coś w rodzaju autentycznych skalnych schodów, które wiły się, zakręcały i pięły w stronę szczytu. Zrozumiała że to właśnie tamtędy wypływała kiedyś woda. Po dłuższej wspinaczce dotarli na szczyt i Laura aż krzyknęła z zachwytu. Z sufitu jaskini wyrastały potężne, solne sople, z których spływały pojedyncze kropelki wody i z donośnym odgłosem wpadały do głębokiego basenu pełnego krystalicznie czystej wody. Zanurzyła w niej rękę i posmakowała. Woda miała słony, wyraźny smak, jakby było to ujęcie morskiej toni, a nie napoju mineralnego. Spojrzała w dół w odmęty a jej oczy zrobiły się aż wielkie ze zdumienia. Dno akwenu błyskało najprawdziwszym, czystym złotem.

Cdn.

Rozdział 4
[ 2007-03-18 01:04:51 ]

- Cha cha cha! Za 6 dni będę po maturach, a Tobie zostanie jeszcze cały dodatkowy dzień! – śmiała się Laura, bezczelnie wyjadając łyżeczką bitą śmietanę z jego lodów. Peter zmarszczył nos i zapytał.
- To jest powód, dla którego zamierzasz zjeść mi całą bitą śmietanę?
- TAK! – stwierdziła i zaśmiała się głośno. On też się uśmiechnął.
- Co zrobisz po maturze? – zapytał, wyjadając w zamian za swoją śmietanę kiwi z jej sałatki owocowej.
- Jeszcze nie wiem. Starzy koniecznie chcą, żebym studiowała za granicą. I oczywiście, żebym później tam została. A ja koniecznie nie chcę.
- Dlaczego? – zapytał. Nie przepadał za tym miastem i tego nie potrafił zrozumieć – co Laura w nim tak kocha? To zawsze dzieliło dwójkę przyjaciół.
- Nie wiem... tutaj jest coś, co przyciąga. To miasto ma po prostu swój klimat. Ma w sobie to coś – odparła. „Jak ty”, dodała w myślach, ale oczywiście głośno tego nie powiedziała. – A twoje plany? Dalej Kraków?
- Taaak. Kraków ma klimat. Nie ta dziura – stwierdził. Troszkę się z nią droczył, ale generalnie nie przepadał za tym miastem. I nie uważał, ze cokolwiek jest w stanie ten pogląd zmienić.
- Widzę, że nie przepadasz za moim ukochanym miastem, a na dodatek uważasz, że nic tego nie zmieni? – uśmiechnęła się, czytając mu w myślach. Petera zamurowało. – No cóż, jeśli dasz mi szansę i jeszcze najmniej z godzinkę czasu, to myślę, że coś na to zaradzimy – powiedziała, puszczając do niego oko. – To co, dajesz mi spróbować?
- Spoko. Ale nie dasz rady mnie przekonać – Peter był pewny siebie.
- Zobaczymy – stwierdziła jeszcze pewniejszym głosem Laura. Posiedzieli jeszcze około 45 minut w restauracji, a potem ona delikatnie wzięła go za rękę i zaprowadziła pod niedaleką wieżę z przełomu XVI i XVII wieku. Zabytek akurat zamykano, ale bileterka już dobrze znała Laurę i kiedy tylko ją zobaczyła, natychmiast przestała wyciągać kolejne klucze. Jeśli Laura znajdowała się pod wieżą, to nie było takiej siły, żeby tą wieżę zamknąć. Bez względu na porę dnia lub nocy lub roku. Po prostu jeśli ubzdurała sobie, że na nią wejdzie, to wchodziła.
- Monika! – pomachała ręką do opiekunki zabytku – witaj. Wiem, że już zamykasz, ale... – urwała w pół zdania i popatrzyła błagalnie.
- Wchodźcie. Pierwszy raz przyprowadzasz na górę kogokolwiek, na dodatek swojego chłopaka i jeszcze myślisz, ze ci przed nosem zamknę? Mowy nie ma!
- MO-NA! – krzyknęła Laura – to nie mój chłopak – tu zrobiła pauzę i rzuciła spojrzenie pod tytułem „niestety, nie mój chłopak” – tylko mój najlepszy przyjaciel, Peter. Peter, to jest Monika, opiekunka najfajniejszej miejscówki na Starym Mieście.
- Miło mi. No, wskakujcie, niektórzy chcą czasami iść do domu! – stwierdziła, puszczając do niej oko. Laura zdjęła szybko sandały na obcasie i wzięła je w rękę. „Nikt mnie nigdy nie namówi, żebym w tych butach spróbowała wejść na samą górę!” – stwierdziła i pociągnęła go szybko po krętych schodach na szczyt.
W połowie drogi zatrzymali się na chwilę by zwiedzić galerię obrazów a później na kolejnym piętrze. Chciała mu pokazać zdjęcia Lublina robione z wieży; w końcu musiała mu udowodnić, że to miasto nie ma sobie równych. Wyjrzała przez okienko i odciągnęła go dosłownie siłą od wyjątkowo pięknej fotografii miasta robionej z lotu ptaka; zaczął się zachód, a ona musiała zdążyć, by mu go pokazać. Wreszcie stanęli przed ostatnią kaskadą stromych, drewnianych schodów.
- Wiesz, byłam tutaj już chyba z milion razy, ale zawsze strasznie się boję tych schodów. Chociaż po drodze są trzy platformy, zawsze wchodząc po nich strasznie się boję, że spadnę do tyłu i będę spadała aż na sam dół, chociaż to niemożliwe. To śmieszne, ale kiedy wchodzę tędy, zawsze trzęsą mi się ręce. Jak wchodziłam tu pierwszy raz, to robiłam to prawie na czworakach, tak się bałam. Teraz jest już trochę lepiej, ale nadal mam nieuzasadniony lęk, że coś mi się tu stanie.
- Spokojnie – powiedział, stając za nią i obejmując ją leciuteńko od tyłu w talii. – Chciałaś mi coś pokazać, nie? No, to idziemy! – powiedział, biorąc ją za ręce. Szedł cały czas za nią. – Jeśli spadniemy to spadniemy razem – szepnął jej do ucha. - Czy czujesz się dzięki temu bezpieczniej?
Nie odpowiedziała na to pytanie, nie mogąc uwierzyć, że wchodzi z człowiekiem, którego kocha najbardziej na świecie w miejsce, które kocha najbardziej na świecie. Wyszli, ciągle tak samo trzymając się za ręce na balkon na szczycie wieży, a Peter zamarł. Ostatnie, płomiennie czerwone promienie słońca zalały miasto; ze szczytu wieży było widać nawet najodleglejsze peryferie. Sznurki maleńkich, kolorowych koralików samochodów ciągnęły ulicami miasta; gdzieś w oddali było widać las. Laura pokazała palcem w bliżej nieokreślonym kierunku.
- Popatrz w tę stronę. Widzisz ten długi, płaski dach? Zupełnie w polu, długi, ciemnobrązowy? Przy drodze, tak – Peter przytaknął. – A teraz popatrz trochę dalej i w lewo. Widzisz? Tam jest twój dom, przy lesie. Widać go stąd, choć pewnie nie będziesz w stanie go teraz odróżnić. Mojego nie widać. Zasłania ten wieżowiec i są tylko trzy budynki w mieście, które zasłaniają cokolwiek; w tym właśnie mój dom. I co, nie zgodzisz się, że tu jest naprawdę pięknie? Chodź, obejdziemy wszystko dookoła. Tylko uważaj, ta deska jest poluzowana i można się wywalić! – powiedziała szybko, kiedy już-już prawie stanął na poluzowanej desce kładki, po której chodziło się na szczycie wieży. A potem usiedli w oknie, którym wyszli na dach i patrzyli na zachodzące słońce. Po raz pierwszy siedziała w jego ramionach, otulona jego dłońmi, chłonąca jego zapach. Opowiadała mu wszystko, co wiedziała o tej wieży, a wiedziała niemal wszystko, co dało się znaleźć, od momentu jej powstania. Wiedziała, że go przekonała.
- No i co? Nie jest to najpiękniejsze miasto na świecie? Nawet widok z wieży Eiffla w Paryżu nie może się z tym równać. – zapytała, patrząc mu prosto w oczy.
A on, zamiast jej odpowiedzieć, po prostu ją pocałował.
Laura nie mogła w to uwierzyć. Tak się nie całuje przyjaciółki. Tak się całuje swoją dziewczynę, owszem. Ale jak ona może być jego dziewczyną, kiedy on już jedną ma?! „No dobra, to zaraz go upomnę. Ale jeszcze tylko chwilę. Jeszcze chwilę, chwilę, chwilę. Naprawdę, jeszcze tylko sekunda. Albo minuta. Albo cały tydzień, miesiąc, rok, dziesięć lat, całe życie...” – myślała gorączkowo Laura.
I w tej chwili zadzwoniła jego komórka.
- Cześć Karo, kochanie – powiedział do słuchawki. – Nie, wszystko dobrze. Siedzę na wieży. W Lublinie. Nie, nie na wieży ciśnień. Na trynitarskiej. Tak, oczywiście, że przyjadę w ten weekend. Oczywiście. Zadzwonię do ciebie później, dobrze? Matura super. Tak, ja też cię kocham. Pa. Pa! – rozłączył się.
- Przepraszam – szepnęła. – Wracajmy już – zaproponowała tonem nie znoszącym sprzeciwu. Wstała. On też się podniósł. Na dziś to był koniec.
- Odwieźć cię? – zapytał spokojnie, jak gdyby nigdy nic. Nie wiedziała, ile kosztowała go ta obojętność.
- Nooo... jak możesz... – odparła cichutko. Zeszli spokojnie po schodach. Bardzo, bardzo powoli. Żadne z nich nie wspomniało o tym, co stało się na wieży. Pożegnali się z Moniką i dziesięć minut później Laura wchodziła już do swojego pokoju. Potrzebowała chwili ciszy i samotności. I najchętniej snu.
Padła na łóżko jak stała i zasnęła ze łzami w oczach.

Rozdział 3
[ 2007-01-24 21:58:03 ]

Notka z dedykacją dla Soniq'a, która nie może się doczekać :) :*

Oboje pamiętali tę noc, jakby dopiero co się skończyła. Padał wtedy śnieg, a wszystko było jak na amerykańskim filmie. Czarna limuzyna pod jej domem (sic! Poważnie, LIMUZYNA. Czarna.), ona w pięknej sukni, w wysokich szpilkach w ten najpiękniejszy wieczór w najdroższym hotelu w mieście. Ale to wszystko się nie liczyło, bo mogła mieć na sobie najgorsze szmaty, spędzać ten wieczór nawet na dworze i chodzić cały czas na piechotę. Byle tylko z NIM. Ale ON był, była limuzyna, była piekna suknia i te same szpilki od Prady, w których poszła później na maturę. A ten wieczór to nic innego, niż jej własna studniówka.

W ten wieczór, wchodząc z nim za rękę do sali w „Europie”, przypomniała sobie miny tych wszystkich ludzi, kiedy pierwszy raz przyszli razem na próbę poloneza. Tłumaczenia, że są tylko przyjaciółmi. A teraz była tu, razem z nim i nic ją nie obchodziły jakiekolwiek komentarze. Niech je sobie wsadzą. Następnego dnia wyjeżdża na 2 tygodnie do Francji, to będą mieli dużo czasu, żeby sobie ochłonąć.
Patrząc na nią nie można było mieć wątpliwości, że wszyscy tu będą musieli ochłonąć. Była po prostu niekwestionowaną królową wieczoru – miała na sobie długą, pomarańczowo-złotą suknię szytą na zamówienie z indywidualnego projektu, sandały od Prady, torebkę Channel a uczesał ją najlepszy fryzjer w mieście; włosy, skręcone w delikatne loki, układały się w niesamowicie widowiskowy sposób wokół złotego diademu wysadzanego delikatnymi, szklanymi łezkami. Makijaż miała lekki, niemal niezauważalny, który niesamowicie podkreślił wszystkie atuty jej powalającej urody (no cóż, nie jestem skromna opisując moje bohaterki. I co z tego?! To tylko opowiadanie!). I nie umknęło to nikomu. Wszystkie dziewczyny dosłownie się gotowały, a faceci nie mogli oderwać od niej wzroku. A ona, Laura, miała to wszystko w głębokim poważaniu. Nie interesowali ją inni faceci, niż ten, z którym przyszła, ani też nie miała na celu przyćmiewania swoich koleżanek. Jej jedynym celem było zrobienie wrażenia na tym jedynym, na którym jej zależało; tymczasem, jak zauważyła ze smutkiem, on w ogóle nie zarejestrował żadnych zmian. Tak jej się przynajmniej wydawało. Tymczasem z punktu widzenia Petera wyglądało to trochę inaczej; uśmiechał się i starał ze wszystkich sił zachować tak neutralnie, jak tylko mu się uda. Jak stwierdził, szło mu kiepsko. Cały czas się na nią gapił; złapał się na tym, że nie słucha tego, co ona mówi, bo wpatruje się w jej oczy. No, to świetnie się z nim będzie bawiła, nie ma co. Nagle poczuł onieśmielenie do tej pięknej dziewczyny; tyle razy jej powtarzał, ze jest śliczna. Nigdy mu nie uwierzyła. Tymczasem teraz nie mogło mu to przejść przez gardło.
Zaraz po polonezie i walcu usiedli. Widział, że chce pogadać, ale rozmowa jakoś im się nie kleiła. Zrobiło mu się przykro, kiedy do stolika podchodzili inni faceci, prosząc ją do tańca, a ona wszystkich odprawiała, obiecując że zatańczy później. Za każdym razem patrzyła wyczekująco, kiedy on ją poprosi, ale nie mógł w ogóle się ośmielić. Nagle odjęło mu całą pewność siebie. W końcu ona dała się poprosić do tańca i odeszła od stolika.
Nie miał pojęcia co się działo później, ale udało mu się w godzinę samemu wypić całą, półlitrową butelkę wódki. Nie spojrzał nawet w stronę sali balowej; gdyby choć raz tam zerknął, wiedziałby, że Laura nie wytrzymała nawet do końca jednego tańca i zeszła z parkietu. Chciało jej się płakać. Żałowała, że w ogóle poszła na tą imprezę.
Najpierw na pół godziny schowała się w łazience, starając się wyperswadować sobie, że nie ma powodu do płaczu i łamania rąk. Że przecież go zna, że wie, że on ma kogoś innego, że nie powinna była sobie niczego obiecywać ani się spodziewać... ale sobie obiecała i się spodziewała. Trudno, jest naiwna.
Z łazienki wygoniło ją dopiero przybycie grupki dziewczyn z równoległej klasy. Wróciła na salę i ze smutkiem zauważyła, że Petera raczej nie obchodzi jej nieobecność. Opróżniał właśnie butelkę Gorzkiej Żołądkowej i gadał w najlepsze z Olimpią (cóż, tak jej się przynajmniej wydawało – w rzeczywistości to Olimpia paplała do Petera a on nie tylko nie zarejestrował ani jednego jej słowa, ale nawet nie zdawał sobie sprawy z jej obecności przy stoliku). No tak, zawsze miał do niej słabość. Trudno. Nie zamierza sobie tym zmarnować wieczoru, przecież.
I przez następne 20 minut snuła się po hotelu myśląc tylko o tym. Wpadała na co raz to nowych ludzi i w końcu udało jej się znaleźć schronienie. Mimo zimna zdecydowanym ruchem otworzyła drzwi i wyszła na zasypany świeżym śniegiem balkon. Spojrzała na światła swojego ukochanego miasta i odetchnęła zimnym powietrzem. Pomyślała, że czuje się trochę lepiej. A potem po policzku powolutku spłynęła jej pojedyncza, samotna łza. A za nią podążyła kolejna i jeszcze następne.
Rozpłakała się.
Tymczasem Peter stwierdził, że chyba ma dość tej imprezy. Chwila, to jego dziewczyna, z nią przyszedł i to on powinien mieć pierwszeństwo do niej, do tańca z nią, a nie ktokolwiek inny. Zachował się jak ostatnia świnia i zniszczył jej cały wieczór. Mimo, że właśnie sam jeden wypił pół litra wódki, był – jak na taki wyczyn – stosunkowo trzeźwy. Przeszedł przez salę zdecydowanym krokiem; niestety nie zlokalizował tam „swojej dziewczyny”, a znał ją na tyle dobrze, by wiedzieć, że skoro jej tu nie ma, to z pewnością gdzieś się ukryła i siedzi sama. Zauważył uchylone drzwi balkonowe i wiedział, że się nie pomylił. Wyjrzał na zaśnieżony balkon i zobaczył ją; stała tam na pewno nie za długo, gdyż nie wyglądała jeszcze na zziębniętą; śnieg też jeszcze nie obsypał jej za bardzo, musiała tu być od mniej więcej minuty.
Bezszelestnie podszedł do niej od tyłu i delikatnie objął ją w talii. Wzięła jego ręce w swoje dłonie. Przytulił swój policzek do jej policzka i poczuł lodowatą łzę, która po nim spływała. Spojrzał w granatowoczarne niebo i wyczuł, że ona delikatnie przytula swoją twarz do jego twarzy. Zadrżała. Obrócił ją twarzą do siebie i bardzo mocno przytulił, a później delikatnie podniósł jej głowę i spojrzał w jej zaszklone łzami oczy. Delikatnie otarł łzy z jej policzków, a potem powoli ją pocałował. To był najpiękniejszy pocałunek, jaki przeżył do tej pory; nigdy w życiu w żadnym pocałunku nie wyczuł takiego pożądania, pragnienia, takiej miłości i uczucia. A ona nawet o tym nie myślała; wiedziała, że to ich pierwszy, i najprawdopodobniej ostatni pocałunek, którego on jutro rano nawet nie będzie w stanie sobie przypomnieć. Nie potrafiła ocenić jak długo to wszystko trwało. Śnieg padał a oni jakby w ogóle zapomnieli o całym świecie, o otaczającej ich zimowej aurze, o balu wewnątrz budynku. W tej magicznej chwili dla niej istniał tylko on, a dla niego tylko ona. A potem, tak jak wszystko w życiu się kończy, pocałunek też się skończył.
- Nie płacz już. – usłyszała. – Chodźmy do środka, tutaj za zimno. Chcesz zatańczyć?

Chciała.

A on, tak jak przypuszczała, następnego dnia już niczego nie pamiętał. Także słów, które wyszeptał jej do ucha, kiedy tańczyli, przytuleni, do piosenki „Lady in Red”. Krótkiego, a jakże przez nią upragnionego – „I love you – kocham Cię”.

„Tak. Ja Ciebie też.”

Rozdział 2
[ 2006-11-15 23:40:43 ]

Peter napisał ostatnie zdanie wypracowania z angielskiego i szybko podniósł się z ławki. Jakoś nie miał ochoty siedzieć w dusznym głównym hallu, gdzie odbywały się końcowe egzaminy. Wyszedł przed szkołę, żeby zobaczyć jak koło jego sportowego kabrioletu parkuje kawowo-złoty jeep. Parę sekund później już siedział w środku. Jednym ruchem zwalił na podłogę jeansową torebkę od Channel, szpilki od Prady i klucze na smyczy z partyjnym logo na podłogę auta, po czym bezpardonowo wpakował jej się na siedzenie pasażera.
- O. A ty skąd się tu wzięłaś? - zapytał zdumiony zamykając drzwi i bawiąc się długopisem.
- Przyjechałam. - stwierdziła krótko, jakby to, że przyjechała i w ogóle to, skąd się tam wzięła, nie miało najmniejszego znaczenia. - Jak tam egzamin?
- Dooobrze. Trudne nie było. A u Ciebie?
- Beznadziejnie proste i beznadziejnie NUDNE. No dobra, może poza jednym essayem. Tobie dobrze, już na dzisiaj skończyłeś. I jutro też nic nie masz. Wieczny farciarz.
- Farciarz?! kończę wszystko dzień później niż ty! - pokazał jej język. Laura przewróciła oczami.
- Ale: po pierwsze - masz mniej, po drugie - masz łatwiej, po trzecie - masz wolne między egzaminami a ja, gdyby nie weekendy, miałabym ciurkiem. A tak poza tym - głos jej się lekko zatrząsł - idziemy dzisiaj na jakieś wielkie lody albo na sałatkę owocową do mojej ulubionej knajpy. I na nic innego! Bo nie mam ochoty jutro pisać chemii z kacem. I się nie wykręcisz - klepnęła go lekko, drugą ręką zsuwając okulary przeciwsłoneczne od Gucciego na koniec nosa, żeby odsłonić oczy. Zauważył ten ruch i umyślnie postanowił troszeczkę się podrażnić. Laura spojrzała na niego wyczekująco; zapadła bardzo długa cisza. Wświdrowała mu się wzrokiem prosto w oczy starając się nie mrugnąć. Pamiętał to spojrzenie. Nie mógł się oprzeć pokusie nastraszenia jej choć troszkę, bo dojrzał w jej oczach autentyczny lęk. Odwrócił wzrok, ale czuł, że nadal wpatruje się w niego bez jednego mrugnięcia. Odwrócił więc całą głowę, ale ona nie zamierzała dać sobie w kaszę dmuchać. Za to ją lubił – zawsze brała to, na co akurat miała ochotę. A teraz miała ochotę wyjść z nim gdzieś po południu, ale nie zamierzał dać jej się tak łatwo. Poczuł jak delikatnie, jednym palcem, obróciła jego głowę z powrotem w swoją stronę i ponownie spojrzała w jego oczy. Nagle nie wiedzieć czemu, poczuł nieprzemożną chęć pocałowania jej. I co dziwne – mgliście przypomniał sobie, że już kiedyś to zrobił – w sensie że już kiedyś ją pocałował. I że za tym tęskni. Ale chyba było to troszeczkę nie na miejscu, w końcu mimo tego, że ona nie miała chłopaka to jednak on miał dziewczynę. Tak więc, skupiając całe swoje siły, zdołał się oprzeć pokusie. Nie bardzo mu to pasowało – tak jak i Laura przywykł raczej do robienia tego, co akurat jemu się podoba i na co miał aktualnie ochotę. Tyle, że w przeciwieństwie do niej, jego przyzwyczaiło do tego ostatnie nie 10 miesięcy, a 10 lat.
Z satysfakcją stwierdził, że olała dzwoniący telefon i prawie sobie wybiła nim tylną szybę, a w ogóle nie zwróciła na to uwagi. Cała jej uwaga skupiona była tylko i wyłącznie na nim, a w jej oczach czaiło się nieograniczone napięcie i autentyczny strach. Cisza nawet jemu zaczęła dzwonić w uszach. Ona chyba nie zdała sobie z tego sprawy, ale Peter widział, że zaszkliły jej się oczy.

I się roześmiał.
- Mam Cię! O której kończysz? - zapytał, i puścił do niej oko. Zauważył, że nieświadomie odetchnęła głęboko, z ulgą. Uśmiechnęła się pewnie i niechętnie oderwała wzrok od jego oczu, by spojrzeć na zegarek.
- Za 2 godziny. Czyim samochodem jedziemy?
- Jak wolisz – stwierdził i otworzył sobie schowek przed siedzeniem pasażera, po czym z zainteresowaniem zaczął grzebać w różnych papierach, które stanowiły jego zawartość.
- Hmmm. Mógłbyś mi nie grzebać w rzeczach?! – usłyszał udawaną wściekłość w jej głosie. Ha ha ha.
- A niby dlaczego? - zapytał zaczepnie i dalej grzebał sobie w najlepsze.
- Bo mógłbyś znaleźć coś niestosownego - zaśmiała się głośno. - Ot, na przykład kopertę z wiadomą zawartością, lewe faktury...- nieźle ściemnia, pomyślał i lekko się uśmiechnął. Wyciągnął plik kartek i jego palce trafiły na śliski papier fotograficzny. Odnalazł tą kartkę i spojrzał na zdjęcie; była to ich wspólna fotografia ze studniówki, dokładnie sprzed trzech miesięcy. - ... albo nasze zdjęcie, tak właśnie to które teraz trzymasz w ręku – usłyszał, kiedy zobaczyła co trzyma w dłoni. Dostała histerycznego ataku śmiechu, aż zaczął się obawiać, czy przypadkiem się nie udusi.
- Przepraszam, sugerujesz, że jak znalazłem zdjęcie to w tym schowku są też dwie pozostałe rzeczy? bo mnie by bardzo interesowała ta koperta – zażartował, uśmiechając się kpiąco.
- WARIAT! - powiedziała i chwyciła go za ręce, kiedy już-już nachylał się po raz kolejny do schowka, by znaleźć jeszcze jakiś „skarb”. Zaśmiali się głośno razem. A potem nagle, tak jak razem zaczęli, oboje w tej samej chwili przestali się śmiać. Patrzyli na siebie długo, długo, bardzo długo... Spojrzał w jej przepiękne, szare oczy, z których biło niesamowite ciepło i ten znany już mu blask, który tak hipnotyzował i przyciągał... Nachylił się do niej lekko, a ona na to odpowiedziała i również nachyliła się w jego kierunku. Więc on ponowił ruch, ona również... i tak na zmianę aż prawie stykali się nosami. Patrzył nadal w jej oczy , ale nie umknął mu jej znany, kpiący uśmieszek. Nagle zdał sobie sprawę, że kocha ten uśmieszek na jej ustach i jej tajemnicze oczy, które były drzwiami do jej umysłu. Drzwiami, które ona dla niego otworzyła. Spoglądali sobie prosto w oczy z tak bliska dłuższą chwilę. On minimalnie odsunął swoją twarz od jej twarzy, starając się powstrzymać jeszcze od tej niepowstrzymanej chęci pocałowania jej i kiedy już-już był pewien, że udało mu się zwalczyć tą natrętną pokusę... abrakadabra! – pocałował ją.
Nagle przypomniał sobie magię tej chwili, słodki smak jej warg i jej słone łzy, które ocierał, kiedy po raz pierwszy i do tej pory ostatni ją całował. Dokładnie trzy miesiące temu. Te zatarte wypitym alkoholem wspomnienia wróciły do niego teraz jak bumerang. A potem oprzytomniał i przypomniał sobie, że jemu takich rzeczy nie wolno robić. I że to wszystko nie wyjdzie na dobre.
I chociaż wcale nie miał ochoty tego robić, zakończył pocałunek najszybciej jak tylko mógł, wiedząc, że sekundę później, nie będzie już umiał zakończyć go w ogóle. Musiał o nim szybko zapomnieć. Ona też musiała.
- No, to czyim samochodem jedziemy? - powiedział to tak, jakby nic się nie stało. Użył najobojętniejszego tonu, na jaki było go w tej chwili stać. Zobaczył iskierkę zawodu w jej oczach, ale szybko pojęła aluzję – ma o tym zapomnieć. Nic nie zaszło. Odetchnął. To jest jednak prawdziwa przyjaciółka – każda inna by go (wiedział, że słusznie) opieprzyła z góry w dół. A ona po prostu zrozumiała. I nie wróciła w żaden sposób do tego tematu.
- Czekaj, podrzucę samochód pod dom i odwieziesz mnie do szkoły, co? A potem przyjedziesz po mnie o 16:00 ?
- Spoko. - stwierdził i tak szybko, jak tylko mu się to udało, przesiadł się do żółtego FM kabrio obok.

Rozdział 1
[ 2006-11-15 03:07:43 ]

Laura siedziała w niewielkiej sali wypełnionej uczniami, gdzieś przy końcu klasy, wbijając znudzony wzrok w zegarek wiszący na ścianie. Przed nią leżał trzeci trzystronicowy essay napisany tego dnia i jedyne na co miała ochotę to wreszcie stąd wyjść, ale wyjść nie mogła. Właściwie w klasie nikt jej nie trzymał, ale przed nią jeszcze jeden egzamin, a nikt jeszcze nie skończył - to co ona niby ma robić sama?
Odwróciła wzrok w kierunku okna, przez które majowe słońce wlewało się wraz z rozgrzanym powietrzem wprost do jej klasy. Zamknęła na chwilę oczy i z rozmarzoną miną sobie przypomniała - ostatnie dni matury. Jeszcze tylko chwila i czeka ją kilka miesięcy wolnego - kilka jej miesięcy, by poskładać do kupy i naprawić swoje życie.
Nareszcie.
Otworzyła oczy i powoli podniosła się z ławki. Oddała essay, zabrała pióro, chwyciła torebkę i przekłusowawszy do drzwi na niebotycznie wysokich szpilkach od Prady, wybiegła z klasy. Swoje kroki natychmiast skierowała przed szkołę. Tam usiadła na murku i oparła plecy i głowę o filar budynku. Zamknęła oczy i zaczęła rozmyślać. Gdzieś tutaj, niezupełnie daleko jest ON, pomyślała, i też się męczy z maturą. Przypomniała sobie jego przepiękne, głębokie oczy, w których każdy mógłby się utopić, jego dłonie, jego jedyny pocałunek w tamtą jedyną noc... Otworzyła gwałtownie oczy, odpędzając od siebie te wspomnienia. Poczuła, że zaraz się rozpłacze. Lekki wiaterek owiał jej twarz. Odetchnęła spokojnie, wchłaniając zapach swoich ukochanych perfum Halloween. I nagle przyszedł jej do głowy szalony pomysł, tak niedorzeczny, że aż chciało jej się śmiać. Szybko rozpięła sandały od Prady i przebiegła na bosaka przez parking, po drodze wyciągając kluczyki. Kliknęła na swojego jeepa, rzuciła rzeczy na siedzenie pasażera i jakieś 30 sekund później opuszczała teren szkoły. Stwierdziła, że ma ochotę go zobaczyć. Do kolejnego egzaminu miała jeszcze trochę ponad 1,5 godziny, ostatecznie nie ma takiej siły, żeby nie zdążyła, a powinna się jeszcze wyrobić, żeby go zobaczyć. Spojrzała na zegarek i docisnęła gaz; jego egzaminy kończyły się za 5 minut.
Skręciła w alejkę prowadzącą do jego szkoły i już z daleka zobaczyła, że ma szczęście; żółty kabriolet stał zaparkowany tuż przed szkolnym budynkiem, po drugiej stronie drogi. Wparkowała wielkie - w porównaniu do kabrioleta - auto w wolne miejsce obok i czekała. Nie zawiodła się. Jakieś 10 sekund później zobaczyła GO w lusterku wstecznym, a kolejne 5 sekund później już siedział na jej siedzeniu pasażera, zwalając uprzednio jej rzeczy na podłogę.
- O. A ty skąd się tu wzięłaś? - zapytał zdumiony zamykając drzwi i bawiąc się długopisem.
- Przyjechałam. - stwierdziła krótko, jakby to, że przyjechała i w ogóle to, skąd się tam wzięła, nie miało najmniejszego znaczenia. - Jak tam egzamin?
- Dooobrze. Trudne nie było. A u Ciebie?
- Beznadziejnie proste i beznadziejnie NUDNE. No dobra, może poza jednym essayem. Tobie dobrze, już na dzisiaj skończyłeś. I jutro też nic nie masz. Wieczny farciarz.
- Farciarz?! kończę wszystko dzień później niż ty! - pokazał jej język. Laura przewróciła oczami.
- Ale: po pierwsze - masz mniej, po drugie - masz łatwiej, po trzecie - masz wolne między egzaminami a ja, gdyby nie weekendy, miałabym ciurkiem. A tak poza tym - głos jej się lekko zatrząsł - idziemy dzisiaj na jakieś wielkie lody albo na sałatkę owocową do mojej ulubionej knajpy. I na nic innego! Bo nie mam ochoty jutro pisać chemii z kacem. I się nie wykręcisz - klepnęła go lekko, drugą ręką zsuwając okulary przeciwsłoneczne od Gucciego na koniec nosa, żeby odsłonić oczy. Spojrzała wyczekująco; zapadła bardzo długa cisza. Wświdrowała mu się wzrokiem prosto w oczy starając się nie mrugnąć. Odwrócił wzrok, a kiedy to nie pomogło, odwrócił całą głowę. Delikatnie, jednym palcem obróciła ją z powrotem i ponownie spojrzała w te jego nieskończone oczy i poczuła nieprzemożną chęć pocałowania go. Teraz musiała skupić całe siły na tym, by tego nie zrobić. Ostatnie 10 miesięcy przekonały ją, że może robić co jej się żywnie podoba i że to niesamowicie przyjemne. Olała komórkę, która zaczęła przeraźliwie dzwonić; totalnie nieświadoma swoich czynów wyłączyła ją i wyrzuciła do bagażnika. Cisza zaczęła być tak gęsta i ciężka, że dałoby się ją pokroić nożem.


A potem ON się roześmiał.
- Mam Cię! O której kończysz? - zapytał, puszczając oko. Laura uśmiechnęła się pewnie i rzuciła okiem na zegarek.
- Za 2 godziny. Czyim samochodem jedziemy?
- Jak wolisz - stwierdził, przeglądając zawartość jej schowka przed siedzeniem pasażera.
- Hmmm. Mógłbyś mi nie grzebać w rzeczach?! - udała wściekłą.
- A niby dlaczego? - zapytał zaczepnie.
- Bo mógłbyś znaleźć coś niestosownego - zaśmiała się głośno. - Ot, na przykład kopertę z wiadomą zawartością, lewe faktury... albo nasze zdjęcie, tak właśnie to które teraz trzymasz w ręku - teraz dostała histerycznego ataku śmiechu.
- Przepraszam, sugerujesz, że jak znalazłem zdjęcie to w tym schowku są też dwie pozostałe rzeczy? bo mnie by bardzo interesowała ta koperta - stwierdził.
- WARIAT! - powiedziała i chwyciła go za ręce, kiedy chciał nachylić się kolejny raz do schowka. Zaśmiali się głośno razem. A potem nagle oboje przestali się śmiać. Patrzyli na siebie długo, długo, bardzo długo... A potem on nachylił się do niej lekko i ona do niego, później znów on i tak na zmianę aż prawie stykali się nosami. Spoglądali sobie prosto w oczy z tak bliska dłuższą chwilę. Laurze jeden kącik ust powędrował leciutko do góry w kpiącym uśmieszku, pod którym kryła się potężna fala zadowolenia. I kiedy już, już wydawało się, że nic się nie stanie, kiedy on minimalnie odsunął swą twarz od jej twarzy... i ułamek sekundy później - abrakadabra! - pocałowali się.
Po raz drugi w życiu i pierwszy raz od dokładnie 3 miesięcy - co do dnia. Te "dziesiąte" są naprawdę magiczne. Laura nie zamierzała stracić z tego pocałunku ani ułamka sekundy. Zamknęła oczy i pomyślała, że chyba jednak ma dzisiaj zdecydowanie ZA dobry dzień.
A pocałunek skończył się tak szybko jak się zaczął. I usłyszała tylko
- No, to czyim samochodem jedziemy? - powiedział to tak, jakby nic się nie stało. Jakby to nic dla niego nie znaczyło.
- Czekaj, podrzucę samochód pod dom i odwieziesz mnie do szkoły, co? A potem przyjedziesz po mnie o 16:00 ?
- Spoko. - stwierdził i przesiadł się do żółtego FM kabrio obok.

Cdn. prawdopodobnie jutro. Bo na dziś już idę spać.

Nigdy nie mów nigdy!
[ 2006-06-29 12:41:59 ]

Sara spojrzała zdumiona na zdjęcia z tomografu, które podał jej lekarz. Były ich dwa pełne arkusze.
- Te są sprzed kilku miesięcy – powiedział, pokazując palcem na trzymaną przez Sarę w lewej ręce kartkę. – Spory guz jest widoczny tutaj... tutaj... i jeszcze tu... – mówił, pokazując na kolejne małe zdjęcia arkusza. – a teraz proszę zobaczyć na te... jak widać guz znacznie się zmniejszył... szacujemy, że jest w tym momencie wielkości czereśni. Przypominam, że był jak mała pomarańcza. Jak się czujesz Saro? – zapytał spoglądając na nią, ale ona już nie odpowiedziała.
Zemdlała.
***
- No ty chyba ŻARTUJESZ?! – krzyknęła do słuchawki jej najlepsza przyjaciółka, Kaśka.
- NIE! jutro wychodzę ze szpitala! Ale jaja! Słuchaj, ja jestem zupełnie zdrowa! Nic mi się nie stało! – śmiała się Sara do swojej komórki. – Nic mi nie jest, po tym świństwie z mózgu nie ma najmniejszego śladu!
- SŁYSZĘ! Powtarzasz mi to PIĘTNASTY raz w ciągu dziesięciu minut!
- Ale chcę żebyś wiedziała! – piszczała Sara
- A ja chcę, żebyś wiedziała, że ja jutro przyjeżdżam!!! – krzyknęła na to Kaśka.
- No ty chyba ŻARTUJESZ! – powtórzyła po przyjaciółce Sara.
- NIE! w końcu jutro wychodzisz ze szpitala! – papugowała Kaśka i śmiały się do łez
***
- Sara! Wspaniale cię widzieć! – to trener zobaczył ją z końca stajni i już biegł w jej stronę. – słyszałem już dobre nowiny. Wolno ci jeździć?
- Wolno mi WSZYSTKO! – zaśmiała się dziewczyna – aaa, i przyjaciółkę przywiozłam.
- Przyjaciółkę pamiętam i mam dla niej chyba coś specjalnego, bo właśnie przywiozłem nowego konia. To jest Czarna Hańcza, tak się nazywa. – powiedział, wskazując na karą klacz w pierwszym boksie. – i na razie nie mam dla niej jeźdźca. Ty jeździsz Kapłankę i Rocka, Doma Kaktusa i kilka innych koni. Po wakacjach pewnie ktoś się pojawi, ale na razie nie wiem kto mógłby na niej jeździć. Może ty chcesz, Kasiu?
- Z wielką przyjemnością – powiedziała dziewczyna i razem z Sarą poszły do siodlarni.
***
Doma stała przed drzwiami hali przygryzając wargi i gorączkowo myśląc jak przeprosić Sarę. Przecież nie była niemiła bez powodu, ale to nie była też wina Sary. Ona, Dominika, nie mogła po prostu uwierzyć, że jej przyjaciółka umrze. Myślała, że jeśli się pokłócą, to nie odczuje tak tej straty. A odczuła jeszcze bardziej. Nawet jeśli Sara nie umarła. W końcu zebrała się w sobie, krzyknęła „uwaga!”, poczekała na „proszę!” i weszła na halę.
- Sara... ja... – zaczęła Dominika.
- Spoko. Nie ma sprawy. – powiedziała Sara, zanim Dominika zaczęła cokolwiek mówić.
- Ale... ja... – jąkała się Dominika.
- Zapomnij. Tak jakby ostatniego miesiąca w ogóle nie było. Powiedziała Sara.
- Aha. Dzięki – Dominika była w głębokim szoku. Siadła na piasku i zalała się łzami nad swoją głupotą.
***
Od tamtego wydarzenia minął rok i Sara właśnie wyprowadzała Kapłankę z przyczepy. Nogi się pod nią ugięły, kiedy zobaczyła czworobok. Wielki, piękny czworobok. Kapłanka spojrzała na nią z politowaniem i pociągnęła ją w stronę czworoboków. Sara ocknęła się i poszła za klaczą. Spokojnie. Przecież to nie jej pierwsze zawody.
No tak. Ale pierwsze mistrzostwa kraju! MISTRZOSTWA!
„Boże, co ja tutaj robię!” – pomyślała Sara, ale już przybiegł trener krzycząc:
- zrobiłaś koreczki? To siodłaj ją, nie ma już czasu!
- Się robi! – przypomniała sobie po co i dlaczego tu jest, po czym błyskawicznie osiodłała klacz, wskoczyła na siodło i ruszyła w stronę rozprężalni.

Trzydniowe zawody minęły niesamowicie szybko i ani się obejrzała a już wracała do domu. Wracała z naręczem nagród, z medalem i pucharem za pierwsze miejsce. Gdyby ktoś powiedział jej rok temu, że teraz będzie wracała z mistrzostw kraju z pierwszym miejscem w kieszeni i awansem na mistrzostwa Europy – wyśmiałaby go. A tymczasem właśnie awansowała na Mistrzostwa Europy. Chciało jej się tańczyć ze szczęścia.
***
- cześć, gwiazdo! Słyszałem, ze mistrzyni kraju? – to Tomek machał do niej ręką na rozpoczęciu roku szkolnego.
- No.... – odpowiedziała nieśmiało. Nieśmiało?! Ona?! A co jej się stało?!
- To teraz mistrzostwa świata do zdobycia? – pajacował Tomek
- PRZESTAŃ! – krzyknęła na niego ze śmiechem. – po drodze jeszcze mistrzostwa Europy – stwierdziła złośliwie i ruszyła w stronę wyjścia ze szkoły.
- Mistrzyni – Tomek udawał, ze bije pokłony – a czy można mistrzynię zaprosić na kawę i do kina?
- Wariat – skwitowała krótko i wyszła. Poczuła, że złapał ją za rękę, więc się obróciła.
- Kocham cię, wiesz? – szepnął jej do ucha.
- Wiem. – stwierdziła, puszczając do niego oczko i go pocałowała.
***
Jej ojciec od tego czasu bardzo się zmienił. Przestał na nią krzyczeć, woził ją na konie i jak tylko Sara zrobiła prawo jazdy, to natychmiast kupił dla niej jej własne auto. No, w końcu skończyła już osiemnaście lat! Nie pilnował też już obsesyjnie porządku w domu, ignorował pojedyncze jedynki, jakie zdarzyło się Sarze dostać i kompletnie olał jej „nieodpowiedni” z zachowania na świadectwie z drugiej klasy liceum. Podobnie jak 2 z angielskiego, w co Sara kompletnie nie mogła uwierzyć. Poza tym stał się bardziej młodzieżowy, kontaktowy i wreszcie można było z nim porozmawiać jak z człowiekiem a nie jak z królem najjaśniejszym panem całego wszechświata.
A żeby było jeszcze zabawniej, to kupił jej drugiego konia – jej kochanego, wielkiego hanowera – Rocka.

Myśląc o tym wszystkim Sara uśmiechnęła się sama do siebie. Siedziała właśnie na oknie w swoim pokoju i gapiła się na wschód słońca. Przypomniała sobie, jak dwa lata temu o tej porze myślała, że już nigdy...

„nigdy nie mów nigdy” – pomyślała teraz. Podniosła się z parapetu i pozostawiła uchylone okno a sama położyła się na łóżku i zanurzyła w sennych marzeniach.

Ale czy sny mogą być piękniejsze od takiego życia?

***

KONIEC! :)

Designed by me.